Συνέντευξη της Ευφροσύνης Μαστόκαλου στο Fairytales και τον δημοσιογράφο Νίκο Κολίτση

Αναφέρετε πως σας τράβηξε η «Αγγελία Θανάτου» όχι ως έργο αλλά ως ρωγμή. Αν το θέατρο είναι ρωγμή, τι βρίσκεται πίσω της; Το σκοτάδι, το φως ή κάτι άλλο;

Ο τίτλος της παράστασης εμπεριέχει κάτι οριστικό, όμως το σκηνικό σας σύμπαν φαίνεται να αναζητά λύτρωση. Πιστεύετε πως η τέχνη μπορεί να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με το τέλος;

"Αγγελία θανάτου¨ στο Tzamia Krystalla

Αν ο θάνατος είχε σκηνοθετική ματιά, πώς νομίζετε ότι θα έστηνε τη δική του παράσταση; Ποιο ρόλο θα σας ανέθετε και για ποιο λόγο;

Μιλάτε για τη μνήμη, την απουσία, την ενοχή και την επιθυμία για λύτρωση. Ποιο από αυτά τα τέσσερα στοιχεία λειτουργεί ως «καρδιά» της παράστασης;

Κάθε παράσταση είναι ένα είδος τελετής μνήμης. Πώς διαχειρίζεστε τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη θεατρική πράξη και το τελετουργικό βίωμα;

Οι δύο ηθοποιοί μιλούν διαφορετικές γλώσσες, όμως συνομιλούν μέσω σιωπών, κινήσεων και βλέμματος. Πόσος λόγος χρειάζεται για να ειπωθεί η αλήθεια επί σκηνής;

Αναφέρετε ότι «οι φωνές, οι σιωπές, τα σώματα λειτουργούν ως ίχνη διαλόγου». Αν το σώμα είναι γλώσσα, ποια λέξη ή φράση θα θέλατε να προφέρει η παράσταση;

Οι στιγμές που οι χαρακτήρες αγγίζονται «έμμεσα», σαν να διαισθάνονται ο ένας την ύπαρξη του άλλου, έχουν έναν σχεδόν ονειρικό παλμό. Πώς καθορίζετε τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην απόσταση και την ένωση;

Αν η παράσταση ήταν ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο ψυχές -κι όχι σε δύο ηθοποιούς- ποια θα ήταν η πρώτη και ποια η τελευταία φράση τους;

Η παράσταση φαίνεται να κινείται ανάμεσα στο προσωπικό τραύμα και το συλλογικό ασυνείδητο. Πώς μετατρέπεται το ατομικό βίωμα του ηθοποιού σε κάτι που ανήκει τελικά σε όλους;

Αν ο θεατής μπορούσε να πάρει μαζί του ένα μόνο συναίσθημα φεύγοντας από την αίθουσα, ποιο θα θέλατε να είναι;

Aν η «Αγγελία Θανάτου» ήταν ένα όνειρο που επαναλαμβάνεται, σε ποιο σημείο του ονείρου θα ξυπνούσατε εσείς;

Ευφροσύνη Μαστρόκαλου: Στην «Αγγελία Θανάτου» η προσωπική οδύνη μετατρέπεται σε συλλογικό στοχασμό

Κουβεντιάζοντας με την Ευφροσύνη Μαστρόκαλου
Επιμέλεια Συνέντευξης: Κωνσταντίνος Αβράμης

Σε τι συνίσταται η επιστροφή σας στα έργα του Heiner Müller μετά και το Medeamaterial (2018); Τι είναι αυτό που εντοπίζετε στα κείμενα του Γερμανού δραματουργού που δεν το βρίσκετε σε άλλα κείμενα;

Η παράσταση δεν εξελίσσεται σε γραμμική ροή. Ποια είναι η θέση σας για τον χρόνο στις παραστατικές τέχνες; Πως διαφέρει ο χρόνος των έργων σας από τον χρόνο της ζωής;

Για πολλά χρόνια υπηρετήσατε το θεατρικό σύμπαν του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Τι σας οδήγησε να μετατοπιστείτε προς ένα διαφορετικό είδος θεάτρου;

Οι ηθοποιοί φάνηκαν λεπτομερώς ασκημένοι και ενδελεχείς. Ποιες ποιότητες αναζητάτε σε έναν ή μία ηθοποιό και ποιες δεξιότητες είναι, ίσως, αδιάφορες για το δικό σας θέατρο;

Η «Αγγελία Θανάτου» προτείνει ένα πολύ ιδιαίτερο ήχο-τοπίο και έναν επιδραστικό σκηνικό κόσμο. Ποιο στοιχείο προηγείται χρονικά ή σημασιακά κατά την προετοιμασία ενός έργου σας; Από που εκκινείτε;

Στην παράσταση χρησιμοποιούνται διαφορετικές γλώσσες. Ποιες σχέσεις εξουσίας αναπτύσσονται με την εισροή διαφορετικών γλωσσών σε μία παράσταση;

Υπάρχει κάποια εξωτερική συγκυρία, κάποιο πραγματικό γεγονός που να πυροδότησε την ανάγκη σας να ανεβάσετε αυτό το έργο;

Επηρεάζει η ανατροφοδότηση του κοινού την αντίληψή σας για την παράστασή σας ή η αντίληψή σας για αυτήν είναι αδιαμεσολάβητη;