MEDEA MATERIAL
Heiner Müller
Bios Basement
Απρίλιος 2018
Απρίλιος 2018
«Αχ,
Ας έμενα το άγριο ζώο που ήμουνα
Πριν με κάνει ένας άντρας μια γυναίκα
Μήδεια η βάρβαρη Τώρα παρατημένη
Μ’ αυτά τα χέρια μου της βάρβαρης
Τόσο στεγνά τσακισμένα τρυπημένα χέρια
Θέλω τον κόσμο να κόψω στα δύο
Να κατοικήσω στο κενό ανάμεσα Εγώ
Ούτε γυναίκα ούτε άντρας »
Το σπάνια παιγμένο έργο του Χάινερ Μύλλερ “Medeamaterial” (Μήδειας/Υλικό), σε σκηνοθεσία της Ευφροσύνης Μαστρόκαλου, ανεβαίνει στο BIOS από τις 11 Απριλίου.
Ο Χάινερ Μύλλερ έγραψε το θεατρικό τρίπτυχο «Ερημωμένη Όχθη», «Μήδειας Υλικό» και «Τοπίο με Αργοναύτες» μεταξύ 1974 και 1982. Σ’ αυτό το θραυσματικό και πυκνό ανακατασκευασμένο μύθο της Μήδειας, όπως αποτυπώνεται στον Ευριπίδη και τον Σενέκα, ο στόχος δεν είναι μια νέα μετάφραση του ελληνικού μύθου, αλλά η διερεύνηση του σύγχρονου κόσμου μέσω του ιστορικού υλικού. Η επιλογή της Μήδειας αναπαριστά ποικιλόμορφα τμήματα του περιθωρίου της κοινωνίας, σχετικά με το φύλο, το γένος, την ανατροφή και την καταγωγή — ο Άλλος, ο αλλοδαπός, ο ξένος. Η Μήδεια είναι αυτή που αγωνίζεται ενάντια στην επικρατούσα τάση και στην κανονιστική αντίληψη της δικαιοσύνης, αντιλήψεις που σφετερίζονται ο Ιάσων και η Κόρινθος. Παρόλο που ο Μύλλερ περιγράφει έναν κόσμο γεμάτο βία και έλλειψη επικοινωνίας, τονίζει παράλληλα τη δυναμική της αλλαγής. Μιλάει για έναν κόσμο σε απεγνωσμένη αναζήτηση πολιτισμικής επανάστασης, που αδυνατεί να αποδεχτεί την καταστροφή που αυτή η αλλαγή θα φέρει, μια αλλαγή που συνομιλεί με τους νεκρούς για να ξεδιπλώσει το μέλλον.
Στον Μύλλερ, η Μήδεια διαφοροποιείται από αυτήν του Ευριπίδη. Το κεντρικό θέμα δεν είναι η προδοσία του έρωτα, αλλά η προδοσία της ίδιας της Μήδειας απέναντι στους προγόνους της, την πατρίδα της, τις ρίζες της και την οικογένειά της. Αυτή η συνειδητοποίηση την οδηγεί να πάρει τη μοίρα στα χέρια της, να ξαναγράψει την ιστορία της προβάλλοντας το δικό της ηθικό σύστημα ενάντια στην αδικία που υφίσταται, με στόχο να διαλύσει το κράτος της διαφθοράς και της κανονικότητας του εχθρού. Για να συμβεί αυτό, ο φόνος των παιδιών είναι αναπόφευκτος. Εδώ, ο φόνος δεν σηματοδοτεί μια πράξη εκδίκησης ή ζήλιας, αλλά μια χειρονομία της Μήδειας για την επανεκκίνηση της ιστορίας της. Η Μήδεια χτίζει πάνω στο τέλος της συνέχισης της διαφθοράς του παλαιού κόσμου (Ιάσονας και Κόρινθος) και πάνω στο διασπασμένο μοντέλο της αποκατάστασής του.
Το υλικό του Χάινερ Μύλλερ περιλαμβάνει μυθολογικά πρόσωπα και ποιητικό στοχασμό που διατρέχεται από ρυθμικές συνομιλίες, συνδυάζοντας το συλλογικό και το ατομικό υπόβαθρο, προκειμένου να μιλήσει για τους μηχανισμούς της ιστορίας, της βίας και της εξουσίας, των καθεστώτων στα οποία έζησε ο ίδιος.
Όπως επισημαίνει η σκηνοθέτης Ευφροσύνη Μαστρόκαλου: «Στόχος της παράστασης είναι να συνδέσει τους χαρακτήρες με τη βαθύτερη αρχετυπική μνήμη, όχι μόνο με τη μνήμη των προγόνων, αλλά με την συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας κύκλος ζωής, μία κυκλική διαδρομή, ένα ποτάμι ενέργειας που ονομάζεται ψυχή, το οποίο έρχεται από το παρελθόν, φτάνει στο τώρα και ανοίγει το μέλλον. Στην παράσταση, η αφήγηση αυτής της κυκλικής διαδρομής είναι βιωματική και επιδιώκει δυνητικά να δημιουργήσει ένα διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Με άλλα λόγια, έναν ενδιάμεσο χώρο, που είναι η φαντασία και η παράδοξη σκέψη.»
Μετάφραση: Νίκος Φλέσσας
Σκηνοθεσία Δραματουργία: Ευφροσύνη Μαστρόκαλου
Ηχητικός Σχεδιασμός: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά: Δημήτρης Ταμπάκης
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Δρόσος Σκώτης
Visuals COM.ODD.OR: Σοφία Παπαδοπούλου, Διονύσης Σιδηροκαστρίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Λιανοστάθη
Φωτογραφίες: Χάρις Κακαρούχας, Δημήτρης Ταμπάκης
Ηθοποιοί - Ερμηνευτές:
Βασίλης Καραμπούλας, Ελεάνα Γεωργούλη
Ας έμενα το άγριο ζώο που ήμουνα
Πριν με κάνει ένας άντρας μια γυναίκα
Μήδεια η βάρβαρη Τώρα παρατημένη
Μ’ αυτά τα χέρια μου της βάρβαρης
Τόσο στεγνά τσακισμένα τρυπημένα χέρια
Θέλω τον κόσμο να κόψω στα δύο
Να κατοικήσω στο κενό ανάμεσα Εγώ
Ούτε γυναίκα ούτε άντρας »
Το σπάνια παιγμένο έργο του Χάινερ Μύλλερ “Medeamaterial” (Μήδειας/Υλικό), σε σκηνοθεσία της Ευφροσύνης Μαστρόκαλου, ανεβαίνει στο BIOS από τις 11 Απριλίου.
Ο Χάινερ Μύλλερ έγραψε το θεατρικό τρίπτυχο «Ερημωμένη Όχθη», «Μήδειας Υλικό» και «Τοπίο με Αργοναύτες» μεταξύ 1974 και 1982. Σ’ αυτό το θραυσματικό και πυκνό ανακατασκευασμένο μύθο της Μήδειας, όπως αποτυπώνεται στον Ευριπίδη και τον Σενέκα, ο στόχος δεν είναι μια νέα μετάφραση του ελληνικού μύθου, αλλά η διερεύνηση του σύγχρονου κόσμου μέσω του ιστορικού υλικού. Η επιλογή της Μήδειας αναπαριστά ποικιλόμορφα τμήματα του περιθωρίου της κοινωνίας, σχετικά με το φύλο, το γένος, την ανατροφή και την καταγωγή — ο Άλλος, ο αλλοδαπός, ο ξένος. Η Μήδεια είναι αυτή που αγωνίζεται ενάντια στην επικρατούσα τάση και στην κανονιστική αντίληψη της δικαιοσύνης, αντιλήψεις που σφετερίζονται ο Ιάσων και η Κόρινθος. Παρόλο που ο Μύλλερ περιγράφει έναν κόσμο γεμάτο βία και έλλειψη επικοινωνίας, τονίζει παράλληλα τη δυναμική της αλλαγής. Μιλάει για έναν κόσμο σε απεγνωσμένη αναζήτηση πολιτισμικής επανάστασης, που αδυνατεί να αποδεχτεί την καταστροφή που αυτή η αλλαγή θα φέρει, μια αλλαγή που συνομιλεί με τους νεκρούς για να ξεδιπλώσει το μέλλον.
Στον Μύλλερ, η Μήδεια διαφοροποιείται από αυτήν του Ευριπίδη. Το κεντρικό θέμα δεν είναι η προδοσία του έρωτα, αλλά η προδοσία της ίδιας της Μήδειας απέναντι στους προγόνους της, την πατρίδα της, τις ρίζες της και την οικογένειά της. Αυτή η συνειδητοποίηση την οδηγεί να πάρει τη μοίρα στα χέρια της, να ξαναγράψει την ιστορία της προβάλλοντας το δικό της ηθικό σύστημα ενάντια στην αδικία που υφίσταται, με στόχο να διαλύσει το κράτος της διαφθοράς και της κανονικότητας του εχθρού. Για να συμβεί αυτό, ο φόνος των παιδιών είναι αναπόφευκτος. Εδώ, ο φόνος δεν σηματοδοτεί μια πράξη εκδίκησης ή ζήλιας, αλλά μια χειρονομία της Μήδειας για την επανεκκίνηση της ιστορίας της. Η Μήδεια χτίζει πάνω στο τέλος της συνέχισης της διαφθοράς του παλαιού κόσμου (Ιάσονας και Κόρινθος) και πάνω στο διασπασμένο μοντέλο της αποκατάστασής του.
Το υλικό του Χάινερ Μύλλερ περιλαμβάνει μυθολογικά πρόσωπα και ποιητικό στοχασμό που διατρέχεται από ρυθμικές συνομιλίες, συνδυάζοντας το συλλογικό και το ατομικό υπόβαθρο, προκειμένου να μιλήσει για τους μηχανισμούς της ιστορίας, της βίας και της εξουσίας, των καθεστώτων στα οποία έζησε ο ίδιος.
Όπως επισημαίνει η σκηνοθέτης Ευφροσύνη Μαστρόκαλου: «Στόχος της παράστασης είναι να συνδέσει τους χαρακτήρες με τη βαθύτερη αρχετυπική μνήμη, όχι μόνο με τη μνήμη των προγόνων, αλλά με την συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας κύκλος ζωής, μία κυκλική διαδρομή, ένα ποτάμι ενέργειας που ονομάζεται ψυχή, το οποίο έρχεται από το παρελθόν, φτάνει στο τώρα και ανοίγει το μέλλον. Στην παράσταση, η αφήγηση αυτής της κυκλικής διαδρομής είναι βιωματική και επιδιώκει δυνητικά να δημιουργήσει ένα διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Με άλλα λόγια, έναν ενδιάμεσο χώρο, που είναι η φαντασία και η παράδοξη σκέψη.»
Μετάφραση: Νίκος Φλέσσας
Σκηνοθεσία Δραματουργία: Ευφροσύνη Μαστρόκαλου
Ηχητικός Σχεδιασμός: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά: Δημήτρης Ταμπάκης
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Δρόσος Σκώτης
Visuals COM.ODD.OR: Σοφία Παπαδοπούλου, Διονύσης Σιδηροκαστρίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Λιανοστάθη
Φωτογραφίες: Χάρις Κακαρούχας, Δημήτρης Ταμπάκης
Ηθοποιοί - Ερμηνευτές:
Βασίλης Καραμπούλας, Ελεάνα Γεωργούλη
